Het verlaten experiment

Wat als we niet geschapen zijn, maar achtergelaten en onze vragen het enige zijn dat nog beweegt?

Er wordt wel eens gezegd dat de mens geschapen is. Maar wat als er geen bedoeling was, alleen een poging?

Geen god met plannen, maar een denker met vragen. Geen hemelkoning: een onderzoeker. Geen schepping: een experiment. Een melkweg als glazen wand. Een aarde als proefopstelling. De mens als onbekende variabele in een groter geheel.

Misschien verklaart dat waarom het universum zich niet laat vangen. Waarom grenzen voelbaar zijn waar niets te zien is. Alsof ooit iemand glas rond alles trok, en daarna zachtjes het licht dimde.

Misschien was er een doel. Een vraag die groter was dan wat nu begrepen kan worden. Misschien is de mens de echo van die vraag. En is het ‘evenbeeld’ niet goddelijk, maar simpelweg… menselijk.

En als het experiment inmiddels is stilgelegd, wat dan? Een stekker die eruit ging, een meetinstrument dat werd uitgeschakeld. De onderzoeker verder gegaan. 2012, het einde van de kalender. Misschien ook het einde van toezicht.

Toch voelt het niet leeg. Niet koud. Niet als verlies. Eerder als stilte waarin iets anders kan ontstaan.


Niet een oog boven de wolken. Maar mensen die kijken. Luisteren. Zich verwonderen. Misschien ligt daar meer geloof in dan vaak wordt vermoed.

Elk geloof draagt mogelijk een echo van iets ouds. Iets dat ooit werd gevoeld. Doorgegeven, vervormd, verdraaid, maar nog altijd trilt het onder de voeten. Niet als almachtige waarheid, maar als flard van een verhaal dat ooit werkelijk was.

Misschien is er nu niemand meer aan het toetsenbord. Misschien is de wereld een kamer zonder toezicht geworden. Met vreemde regels. Leiders die harder roepen dan ze denken.

Misschien is dit wat nu beleefd wordt. Niet het einde. Maar het stille moment ná vertrek. De ruimte na de klik van een deur die is dichtgevallen.

Geen reden tot paniek. Maar wel om wakker te blijven.